Pełna klatka czy APS-C? Jak obiektywy SIGMA zmieniają ogniskową i kąt widzenia (wpływ crop factor)

 1. Czym jest współczynnik cropa i jak wpływa na kąt widzenia obiektywu?
 2. Jak obliczyć ekwiwalent ogniskowej dla APS-C?
 3. Czy współczynnik cropa zmienia rzeczywistą ogniskową obiektywu?
 4. Jak cropowanie wpływa na perspektywę i głębię ostrości?
 5. Jak odróżnić obiektywy SIGMA DG, DC i DN?
 6. Co się stanie po użyciu obiektywu SIGMA DC na pełnej klatce?
 7. Kiedy obiektyw SIGMA DG jest dobrym wyborem do APS-C?
 8. Jak świadomie wybierać obiektywy SIGMA do formatu matrycy?
 9. Jakie obiektywy SIGMA DC wybrać do portretu na APS-C?
 10. Jak wykorzystać crop factor w fotografii przyrody?
 11. FAQ

Crop factor, czyli współczynnik cropa, to jedno z najważniejszych pojęć przy wyborze obiektywu do aparatu z matrycą inną niż pełnoklatkowa. Najczęściej pojawia się przy porównywaniu aparatów pełnoklatkowych i APS-C. Pełna klatka ma rozmiar zbliżony do dawnej klatki filmu 35 mm, natomiast matryca APS-C jest mniejsza. Skoro sensor jest mniejszy, rejestruje tylko centralną część obrazu rzucanego przez obiektyw. Efekt przypomina wykadrowanie zdjęcia z pełnej klatki, stąd nazwa „crop”.

Najważniejsze jest to, że współczynnik przycięcia (crop factor) nie zmienia fizycznej ogniskowej obiektywu. Obiektyw 50 mm pozostaje obiektywem 50 mm, niezależnie od tego, czy zamontujemy go na pełnej klatce, APS-C czy innym formacie matrycy. Zmienia się natomiast kąt widzenia. Na mniejszej matrycy ten sam obiektyw obejmuje węższy fragment sceny.

W praktyce oznacza to, że obiektyw, który na pełnej klatce jest standardowy, na APS-C może zachowywać się jak krótkie tele. Szeroki kąt staje się mniej szeroki, a teleobiektyw daje efekt większego „przybliżenia” kadru. Dlatego przy wyborze szkła warto patrzeć nie tylko na liczbę zapisaną na obudowie obiektywu, ale też na format matrycy aparatu.

W aparatach APS-C najczęściej przyjmuje się współczynnik około 1,5x, a w Canon APS-C mnożnik ogniskowej to około 1,6x. Oznacza to, że obiektyw 30 mm na APS-C daje kąt widzenia zbliżony do 45 mm na pełnej klatce, a na Canon APS-C około 48 mm. Właśnie dlatego jasne obiektywy 30 mm są często wybierane jako standardowe szkła do aparatów APS-C.

Crop factor jest więc narzędziem porównawczym. Pomaga odpowiedzieć na pytanie: jaki kąt widzenia uzyskam na swoim aparacie? Nie mówi jednak, że obiektyw zmienia swoje właściwości optyczne. Zmienia się wyłącznie to, ile obrazu zarejestruje matryca.

Obliczenie ekwiwalentu ogniskowej jest bardzo proste. Wystarczy pomnożyć fizyczną ogniskową obiektywu przez crop factor danego aparatu.

Wzór:

ogniskowa obiektywu × crop factor = ekwiwalent ogniskowej dla pełnej klatki

Jeżeli używasz aparatu APS-C ze współczynnikiem 1,5x, obiektyw 16 mm daje kąt widzenia podobny do 24 mm na pełnej klatce. Obiektyw 30 mm odpowiada około 45 mm, a 56 mm daje kadr zbliżony do 84 mm. W systemie Canon APS-C, gdzie przyjmuje się, że mnożnik ogniskowej wynosi około 1,6x, te wartości wyniosą odpowiednio około 26 mm, 48 mm i 90 mm.

To przeliczenie jest szczególnie pomocne, gdy znasz klasyczne ogniskowe z pełnej klatki i chcesz odnaleźć ich odpowiedniki w systemie APS-C. Jeżeli lubisz kąt widzenia 35 mm na pełnej klatce, na APS-C warto szukać obiektywu około 23 mm. Jeśli chcesz uzyskać efekt 50 mm, wybierz okolice 30-35 mm. Jeśli zależy Ci na portretowym kącie widzenia zbliżonym do 85 mm, bardzo dobrym kierunkiem będzie obiektyw około 56 mm.

Właśnie dlatego obiektywy SIGMA DC mają tak praktyczne ogniskowe. Są projektowane z myślą o mniejszych matrycach APS-C, więc po przeliczeniu dają bardzo użyteczne odpowiedniki pełnoklatkowe. Przykładowo SIGMA 23mm F1.4 DC DN | Contemporary daje kąt widzenia zbliżony do klasycznego 35 mm, a SIGMA 56mm F1.4 DC DN | Contemporary jest bardzo bliska pełnoklatkowemu 85 mm.

Podobnie działa to w przypadku zoomów. SIGMA 18-50mm F2.8 DC DN | Contemporary na APS-C odpowiada mniej więcej zakresowi 27-75 mm. To bardzo uniwersalny zakres: od szerokiego standardu po krótkie tele. Można nim fotografować podróże, rodzinę, portrety, detale, reportaż i codzienne sytuacje.

Nie. Współczynnik cropa nie zmienia rzeczywistej ogniskowej obiektywu. To jedna z najczęstszych pomyłek w rozmowach o pełnej klatce i APS-C. Jeżeli na obiektywie widnieje oznaczenie 50 mm, to jego ogniskowa wynosi 50 mm. Tak samo jest z obiektywem 16 mm, 30 mm, 56 mm czy 150-600 mm.

Matryca aparatu nie zmienia konstrukcji optycznej obiektywu. Nie wydłuża go, nie skraca i nie wpływa na rzeczywistą ogniskową. Zmienia tylko to, jaki fragment obrazu zostanie zapisany na zdjęciu. Matryca pełnoklatkowa (Full Frame) rejestruje większy obszar, a APS-C mniejszy, centralny wycinek.

Dlatego mówimy o ekwiwalencie ogniskowej, a nie o realnej zmianie ogniskowej. Obiektyw 56 mm na APS-C nie staje się fizycznie obiektywem 85 mm. Daje jednak kąt widzenia podobny do obiektywu 85 mm na pełnej klatce. Z punktu widzenia kadrowania jest to bardzo praktyczna informacja.

To rozróżnienie ma znaczenie. Jeśli fotografujesz obiektywem 50 mm na APS-C, nie otrzymujesz dokładnie wszystkich cech optycznych obiektywu 75 mm na pełnej klatce. Otrzymujesz podobny kadr, ale fizyczna ogniskowa, minimalna odległość ostrzenia, charakterystyka obiektywu i sposób rysowania pozostają właściwościami szkła 50 mm.

Mimo to przeliczanie ogniskowych jest bardzo użyteczne, bo w praktyce fotograf najczęściej myśli kadrem. Chce wiedzieć, czy obiektyw zmieści wnętrze, nada się do portretu, będzie dobry do podróży albo pozwoli fotografować ptaki z dużej odległości. Ekwiwalent pomaga szybko to ocenić.

Współczynnik przycięcia (crop factor) wpływa na kąt widzenia, ale nie zmienia bezpośrednio perspektywy. Perspektywa zależy przede wszystkim od miejsca, z którego fotografujesz, czyli od odległości aparatu od fotografowanego obiektu. Jeśli ustawisz aparat w tym samym miejscu i użyjesz tego samego obiektywu na pełnej klatce oraz APS-C, perspektywa pozostanie taka sama. Zmieni się tylko wycinek kadru.

W praktyce jednak fotograf często zmienia pozycję, aby uzyskać podobny kadr. Jeśli używasz tej samej ogniskowej na APS-C i pełnej klatce, na APS-C kadr będzie węższy. Aby objąć podobny fragment sceny, musisz się cofnąć. A gdy zmienia się odległość od fotografowanej osoby lub obiektu, zmienia się również odczucie perspektywy.

Podobnie jest z głębią ostrości. Sama matryca nie zmienia przysłony. Obiektyw F1.4 pozostaje obiektywem F1.4, a F2.8 pozostaje F2.8. Pod względem ekspozycji jasność się nie zmienia. Jednak jeśli porównujemy podobny kadr na pełnej klatce i APS-C, zdjęcia z APS-C zwykle mają większą głębię ostrości.

Dzieje się tak dlatego, że na APS-C używamy krótszej ogniskowej dla tego samego kąta widzenia albo fotografujemy z większej odległości. Oba te czynniki zwiększają głębię ostrości. Dlatego pełna klatka ułatwia uzyskanie bardzo płytkiej głębi ostrości, ale nie oznacza to, że APS-C nie pozwala na efektowne rozmycie tła.

Na APS-C bardzo dużo zależy od jasności obiektywu, odległości od fotografowanego obiektu i dystansu między obiektem a tłem. Jasne obiektywy SIGMA DC DN, takie jak 23mm F1.4, 30mm F1.4 czy 56mm F1.4, pozwalają uzyskać wyraźne rozmycie tła, szczególnie wtedy, gdy fotografowana osoba znajduje się dalej od tła.

Przykładowo SIGMA 56mm F1.4 DC DN na APS-C daje kąt widzenia obiektywu zbliżony do 85 mm na pełnej klatce. To bardzo dobry wybór do portretu, bo pozwala zachować wygodną odległość od modela i mocno odseparować go od tła. Jeżeli tło jest kilka metrów za fotografowaną osobą, efekt bokeh może być bardzo przyjemny.

W systemie SIGMA bardzo ważne są oznaczenia DG, DC i DN. Ich zrozumienie ułatwia wybór obiektywu do konkretnego aparatu.

DG oznacza obiektyw zaprojektowany do pokrycia pełnej klatki. Taki obiektyw tworzy większe koło obrazowe, więc może być używany na aparatach pełnoklatkowych. W wielu systemach można go też stosować na korpusach APS-C z tym samym mocowaniem. Wtedy aparat wykorzystuje centralną część obrazu rzucanego przez obiektyw.

DC oznacza obiektyw projektowany z myślą o matrycy APS-C. Taki obiektyw tworzy mniejsze koło obrazowe, odpowiednie dla mniejszego sensora. Dzięki temu może być mniejszy, lżejszy i często bardziej praktyczny dla użytkownika APS-C. Przykłady takich obiektywów to SIGMA 10-18mm F2.8 DC DN, 18-50mm F2.8 DC DN, 23mm F1.4 DC DN, 30mm F1.4 DC DN i 56mm F1.4 DC DN.

DN oznacza konstrukcję zaprojektowaną dla aparatów bezlusterkowych. Samo oznaczenie DN nie mówi jednak, czy obiektyw jest pełnoklatkowy, czy przeznaczony do APS-C. Dlatego zawsze trzeba patrzeć na pełną nazwę. SIGMA 56mm F1.4 DC DN to obiektyw APS-C do bezlusterkowców. SIGMA 50mm F1.4 DG DN to obiektyw pełnoklatkowy do bezlusterkowców.

Warto też znać linie produktowe SIGMA. Art to seria nastawiona na wysoką jakość optyczną i twórczą ekspresję. Contemporary łączy dobrą jakość z kompaktową budową i praktycznością. Sports jest projektowana z myślą o wymagających zastosowaniach, takich jak sport, przyroda i praca w trudniejszych warunkach.

Najprostsza zasada jest taka: jeśli masz aparat APS-C i chcesz lekki, wygodny zestaw, zacznij od obiektywów DC. Jeśli masz pełną klatkę albo planujesz na nią przejść, patrz na obiektywy DG. Jeśli korzystasz z bezlusterkowca, szukaj konstrukcji DN, ale zawsze sprawdzaj, czy jest to DG DN czy DC DN.

Obiektyw SIGMA DC został zaprojektowany do pracy z matrycą APS-C, czyli mniejszą niż matryca pełnoklatkowa (Full Frame). Oznacza to, że jego koło obrazowe może być za małe, aby pokryć cały pełnoklatkowy sensor. Dlatego użycie takiego obiektywu na pełnej klatce może wiązać się z ograniczeniami.

Najbardziej widocznym problemem jest winietowanie. Rogi zdjęcia mogą być bardzo ciemne, a w niektórych przypadkach poza centralną częścią kadru może pojawić się czarny obszar. Wynika to z tego, że obiektyw nie rzuca wystarczająco dużego obrazu, aby objąć całą pełną klatkę.

Drugim problemem może być spadek jakości obrazu poza centralną częścią kadru. Obiektywy DC nie są projektowane z myślą o pełnoklatkowych narożnikach. Nawet jeśli obraz nie ma silnej winiety, brzegi mogą być mniej ostre, bardziej zniekształcone albo obciążone aberracją.

W wielu aparatach pełnoklatkowych po założeniu obiektywu APS-C aparat może automatycznie przełączyć się w tryb crop. Wtedy wykorzystuje tylko centralną część matrycy. To rozwiązuje problem winietowania, ale zmniejsza efektywną rozdzielczość zdjęcia. Pełnoklatkowy aparat działa wtedy w praktyce jak aparat APS-C.

Czy warto więc używać obiektywu DC na pełnej klatce? Zwykle nie jako docelowego rozwiązania. Może mieć to sens awaryjnie, podczas filmowania w trybie APS-C/Super 35 albo wtedy, gdy świadomie chcesz uzyskać specyficzny efekt. Do regularnej pracy z pełną klatką lepiej wybierać obiektywy DG.

Obiektyw SIGMA DG na aparacie APS-C to często bardzo dobre połączenie. Obiektyw pełnoklatkowy bez problemu pokrywa mniejszą matrycę APS-C, a aparat wykorzystuje centralny fragment obrazu. Często jest to najlepsza optycznie część kadru, ponieważ wiele obiektywów osiąga najwyższą ostrość właśnie w centrum.

Taki wybór ma sens przede wszystkim wtedy, gdy planujesz w przyszłości przejście na pełną klatkę. Kupując obiektywy DG, budujesz zestaw, który będzie można wykorzystać również po zmianie korpusu. To rozwiązanie droższe i zwykle cięższe, ale bardziej przyszłościowe.

Obiektywy DG mogą być też świetnym wyborem, gdy potrzebujesz ogniskowej lub jakości, której nie oferuje żaden odpowiednik DC. Dotyczy to szczególnie teleobiektywów, makro, jasnych portretówek i profesjonalnych zoomów. W fotografii przyrody lub sportu pełnoklatkowy teleobiektyw DG na APS-C może dać bardzo atrakcyjny efekt, bo crop factor zawęża kąt widzenia.

Przykładowo teleobiektyw 150-600 mm na APS-C z cropem 1,5x daje kąt widzenia odpowiadający około 225-900 mm na pełnej klatce. To bardzo przydatne przy fotografowaniu ptaków, dzikich zwierząt, samolotów czy sportu.

Trzeba jednak pamiętać o wadach. Obiektywy DG są zwykle większe i cięższe niż konstrukcje DC. Mogą też być mniej wygodne jako szkła codzienne. Pełnoklatkowy obiektyw 24-70 mm na APS-C daje kąt widzenia około 36-105 mm, więc traci szeroki kąt. Dla użytkownika APS-C, który chce mały i uniwersalny zestaw, obiektyw DC często będzie praktyczniejszy.

Najprostsza zasada brzmi: wybieraj DG na APS-C wtedy, gdy zależy Ci na przyszłościowej kompatybilności z pełną klatką, teleobiektywie, makro albo konkretnej jakości optycznej. Wybieraj DC wtedy, gdy chcesz lekki, dobrze dopasowany zestaw do codziennej pracy z APS-C.

Świadomy wybór obiektywu zaczyna się od kilku pytań: jaki masz aparat, co fotografujesz, jakiego kąta widzenia potrzebujesz i czy planujesz zmianę systemu w przyszłości. Dopiero później warto analizować jasność, wagę, cenę i konkretną linię produktową.

Jeżeli fotografujesz aparatem APS-C i nie planujesz przejścia na pełną klatkę, obiektywy SIGMA DC będą najbardziej naturalnym wyborem. Są projektowane do mniejszej matrycy, więc ich ogniskowe mają praktyczny sens po przeliczeniu crop factor. SIGMA 10-18mm F2.8 DC DN sprawdzi się do szerokich kadrów, 18-50mm F2.8 DC DN jako uniwersalny zoom, 23mm F1.4 jako odpowiednik 35 mm, 30mm F1.4 jako standard, a 56mm F1.4 jako portretówka.

Jeżeli używasz pełnej klatki, wybieraj obiektywy SIGMA DG lub DG DN. Pozwalają wykorzystać pełny sensor, pełny kąt widzenia i pełną rozdzielczość aparatu. Konstrukcje DG DN są szczególnie istotne dla użytkowników bezlusterkowców.

Jeżeli często podróżujesz, filmujesz albo zależy Ci na lekkim zestawie, zwracaj uwagę na rozmiar i wagę. Mały aparat APS-C z dużym pełnoklatkowym zoomem może stracić swój największy atut, czyli mobilność. W takiej sytuacji kompaktowy obiektyw DC DN może być znacznie wygodniejszy.

Jeżeli fotografujesz portrety, myśl nie tylko o ogniskowej, ale też o odległości roboczej. Na APS-C ogniskowa 56 mm daje kąt widzenia zbliżony do 85 mm na pełnej klatce, więc świetnie nadaje się do klasycznego portretu. Do szerszych portretów środowiskowych lepszy może być obiektywy 23 mm albo 30 mm.

Jeżeli fotografujesz krajobraz, architekturę lub wnętrza, pamiętaj, że crop factor „zabiera” szeroki kąt. Obiektyw 24 mm, który na pełnej klatce jest szerokokątny, na APS-C zachowuje się raczej jak 36 mm. Do naprawdę szerokich kadrów na APS-C lepiej wybierać obiektywy w okolicach 10-18 mm.

Jeżeli fotografujesz przyrodę, sport lub odległe obiekty, crop factor może być Twoim sprzymierzeńcem. Teleobiektyw na APS-C daje węższy kąt widzenia niż na pełnej klatce, co pomaga wypełnić kadr odległym obiektem. W tej kategorii obiektywy DG mogą być bardzo rozsądnym wyborem, bo teleobiektywy często projektuje się z myślą o pełnej klatce, ale świetnie działają również na APS-C.

W portrecie na APS-C najczęściej liczą się trzy rzeczy: naturalny kąt widzenia, przyjemne rozmycie tła i wygodna odległość od fotografowanej osoby. Z tego powodu szczególnie interesujące są jasne obiektywy SIGMA DC DN.

Najbardziej oczywistym wyborem portretowym jest SIGMA 56mm F1.4 DC DN | Contemporary. Na APS-C z cropem 1,5x daje kąt widzenia odpowiadający około 84 mm na pełnej klatce, a przy cropie 1,6x około 90 mm. To zakres bardzo bliski klasycznemu 85 mm, czyli jednej z najpopularniejszych ogniskowych portretowych. Jasność F1.4 pozwala uzyskać płytką głębię ostrości i mocno oddzielić modela od tła.

Drugim praktycznym wyborem jest SIGMA 30mm F1.4 DC DN | Contemporary. Na APS-C daje kąt widzenia zbliżony do 45-48 mm. To bardzo naturalny standard, dobry do zdjęć rodzinnych, portretu środowiskowego, reportażu, fotografii ulicznej i codziennych ujęć. Nie jest to typowa portretówka do ciasnych kadrów twarzy, ale sprawdza się świetnie tam, gdzie chcesz pokazać człowieka razem z otoczeniem.

Trzecim ciekawym obiektywem jest SIGMA 23mm F1.4 DC DN | Contemporary. Po przeliczeniu daje kąt widzenia około 35 mm na pełnej klatce. To dobry wybór do reportażu, lifestyle’u, podróży, vlogowania i portretów w szerszym planie. Pozwala pokazać więcej otoczenia, a dzięki jasności F1.4 nadal daje możliwość rozmycia tła.

Jeżeli zależy Ci na jednym obiektywie do wielu zastosowań, warto rozważyć SIGMA 18-50mm F2.8 DC DN | Contemporary. Nie da tak płytkiej głębi ostrości jak stałka F1.4, ale jest znacznie bardziej uniwersalny. Zakres odpowiadający około 27-75 mm pozwala fotografować zarówno szersze kadry, jak i portrety przy dłuższym końcu zoomu.

W praktyce wybór można uprościć. Do klasycznego portretu wybierz 56 mm F1.4. Do codziennych zdjęć ludzi i naturalnych kadrów wybierz 30 mm F1.4. Do reportażu i portretów w otoczeniu wybierz 23 mm F1.4. Do uniwersalnej pracy, gdy nie chcesz często zmieniać obiektywów, wybierz 18-50 mm F2.8.

Fotografia przyrody, sportu, lotnictwa i odległych detali to dziedziny, w których APS-C ma bardzo praktyczną zaletę. Mniejsza matryca rejestruje węższy fragment obrazu, więc odległy obiekt zajmuje większą część kadru. Dla fotografa oznacza to łatwiejsze wypełnienie kadru ptakiem, zwierzęciem, zawodnikiem albo samolotem.

Przykład jest prosty: obiektyw 150-600 mm na pełnej klatce daje zakres 150-600 mm. Na APS-C z cropem 1,5x daje kąt widzenia odpowiadający około 225-900 mm. Na Canon APS-C z cropem 1,6x będzie to około 240-960 mm. Fizyczna ogniskowa się nie zmienia, ale pole widzenia jest węższe, więc odległy obiekt wygląda na większy w kadrze.

To bardzo przydatne przy fotografowaniu ptaków, dzikich zwierząt, sportu czy pokazów lotniczych. APS-C daje dodatkowy „zasięg kadrowania” bez użycia telekonwertera i bez zmniejszania jasności obiektywu. Dlatego wielu fotografów przyrody nadal bardzo ceni aparaty APS-C.

Trzeba jednak pamiętać, że crop factor nie zastępuje dobrej techniki. Przy długich ogniskowych bardzo ważna jest stabilizacja, krótki czas naświetlania, celny autofocus i umiejętne prowadzenie obiektu w kadrze. Wąski kąt widzenia utrudnia też znalezienie obiektu, szczególnie gdy fotografujemy ptaki w locie.

Dla osoby zaczynającej fotografię przyrody dobrym rozwiązaniem może być aparat APS-C połączony z pełnoklatkowym teleobiektywem SIGMA DG. Taki zestaw daje duży zasięg, a jednocześnie zostawia możliwość wykorzystania obiektywu w przyszłości na pełnej klatce.

Aby łatwiej przełożyć teorię na praktykę, warto spojrzeć na konkretne ogniskowe.

SIGMA 10-18mm F2.8 DC DN | Contemporary
Na APS-C 1,5x daje odpowiednik około 15-27 mm. To bardzo szeroki zakres, dobry do krajobrazów, wnętrz, architektury, podróży i vlogowania.

SIGMA 23mm F1.4 DC DN | Contemporary
Na APS-C 1,5x daje odpowiednik około 35 mm. To jedna z najbardziej uniwersalnych ogniskowych: dobra do reportażu, zdjęć rodzinnych, street photo, podróży i portretu środowiskowego.

SIGMA 30mm F1.4 DC DN | Contemporary
Na APS-C daje odpowiednik około 45-48 mm. To naturalny standard, który sprawdzi się jako jasny obiektyw do codziennego fotografowania.

SIGMA 56mm F1.4 DC DN | Contemporary
Na APS-C daje odpowiednik około 84-90 mm. To bardzo dobry wybór do portretu, detali i zdjęć z mocniejszym rozmyciem tła.

SIGMA 18-50mm F2.8 DC DN | Contemporary
Na APS-C odpowiada mniej więcej zakresowi 27-75 mm. To uniwersalny zoom do podróży, reportażu, portretów i codziennych zdjęć.

SIGMA 150-600mm DG na APS-C
Na APS-C 1,5x daje kąt widzenia odpowiadający około 225-900 mm. To dobry przykład sytuacji, w której crop factor działa na korzyść fotografa, szczególnie w fotografii przyrody i sportu.

Pierwszy błąd to kupowanie obiektywu wyłącznie po ogniskowej zapisanej na obudowie. Osoba początkująca może wybrać 50 mm do APS-C, oczekując klasycznego standardu, a potem odkryć, że kadr jest zbyt wąski w mieszkaniu. Na APS-C 50 mm daje kąt widzenia podobny do 75-80 mm, czyli bliższy portretówce.

Drugi błąd to przekonanie, że crop factor naprawdę „wydłuża” obiektyw. To tylko skrót myślowy. Crop factor zawęża kąt widzenia, ale nie zmienia fizycznej ogniskowej, jasności ani konstrukcji optycznej obiektywu.

Trzeci błąd to ignorowanie szerokiego kąta. Obiektyw 24 mm na pełnej klatce jest szerokokątny, ale na APS-C daje odpowiednik około 36 mm. To nadal użyteczna ogniskowa, ale nie będzie wystarczająco szeroka do wielu wnętrz czy krajobrazów.

Czwarty błąd to używanie obiektywów DC na pełnej klatce bez świadomości ograniczeń. Może to powodować winietowanie, wymuszać tryb crop i obniżać efektywną rozdzielczość zdjęcia.

Piąty błąd to zakładanie, że pełna klatka zawsze jest lepsza. Pełna klatka ma wiele zalet, ale APS-C również jest bardzo praktyczne: jest lżejsze i często tańsze.

Pełna klatka i APS-C to dwa różne formaty, a nie po prostu „lepszy” i „gorszy” wybór. Pełna klatka daje szerszy kąt widzenia przy tej samej ogniskowej, większą kontrolę nad płytką głębią ostrości i pełne wykorzystanie obiektywów DG. APS-C oferuje mniejszy, lżejszy zestaw, korzystny efekt cropa przy teleobiektywach i bardzo dobry stosunek możliwości do rozmiaru.

Crop factor pomaga świadomie dobrać obiektyw. Nie zmienia rzeczywistej ogniskowej, ale wpływa na kąt widzenia. Dzięki temu obiektyw 30 mm może być standardem na APS-C, 56 mm może pełnić rolę portretowego odpowiednika 85 mm, a teleobiektyw 150-600 mm może dawać bardzo wąski kąt widzenia przydatny w fotografii przyrody.

W systemie SIGMA warto zapamiętać trzy oznaczenia. DG to obiektywy pełnoklatkowe. DC to obiektywy projektowane do APS-C. DN oznacza konstrukcje dla bezlusterkowców. Jeśli masz aparat APS-C i chcesz lekki, dobrze dopasowany zestaw, szukaj modeli DC DN. Jeśli masz pełną klatkę albo planujesz na nią przejść, wybieraj DG lub DG DN.

Najważniejsze jest jednak to, aby nie wybierać obiektywu wyłącznie po liczbach. Zastanów się, co fotografujesz, w jakich warunkach pracujesz i jakiego kąta widzenia potrzebujesz. Wtedy crop factor przestaje być techniczną zagadką, a staje się praktycznym narzędziem do budowania lepszego zestawu fotograficznego.

Nie. Obiektyw 50 mm pozostaje obiektywem 50 mm niezależnie od formatu matrycy. Crop factor zmienia tylko kąt widzenia. Na APS-C aparat rejestruje węższy fragment obrazu, dlatego kadr wygląda tak, jakby został wykonany dłuższą ogniskową na pełnej klatce.

APS-C zwykle daje większą głębię ostrości niż pełna klatka przy podobnym kadrze i tej samej liczbie przysłony. Nie oznacza to jednak, że na APS-C nie da się uzyskać ładnego bokeh. Jasne obiektywy, takie jak SIGMA 30mm F1.4 DC DN czy SIGMA 56mm F1.4 DC DN, pozwalają mocno rozmyć tło, szczególnie gdy fotografowany obiekt znajduje się w odpowiedniej odległości od tła.

Nie zawsze. Oznaczenie DN mówi, że obiektyw jest zaprojektowany do aparatów bezlusterkowych, ale nie określa formatu matrycy. O tym informują oznaczenia DG i DC. SIGMA DG DN to obiektyw pełnoklatkowy do bezlusterkowców, a SIGMA DC DN to obiektyw do bezlusterkowców APS-C.

Tak, jeśli ma to sens dla Twojego stylu fotografowania. Obiektywy DG są dobrym wyborem, gdy planujesz przejście na pełną klatkę, potrzebujesz teleobiektywu, makro albo konkretnej jakości optycznej. Do lekkiego, codziennego zestawu APS-C często praktyczniejsze będą jednak obiektywy DC.

Zależy od systemu i mocowania, ale nawet jeśli jest to możliwe, obiektyw DC może nie pokryć całej matrycy pełnoklatkowej. Może pojawić się silne winietowanie albo aparat przełączy się w tryb crop. Do regularnej pracy z pełną klatką lepiej wybierać obiektywy DG.

Jeżeli chcesz jeden uniwersalny obiektyw, dobrym wyborem będzie SIGMA 18-50mm F2.8 DC DN | Contemporary. Jeśli wolisz jasną stałkę do codziennych zdjęć, warto rozważyć SIGMA 30mm F1.4 DC DN. Do portretu bardzo dobrym wyborem będzie SIGMA 56mm F1.4 DC DN, a do szerokich kadrów SIGMA 10-18mm F2.8 DC DN.

Tak. Crop factor zawęża kąt widzenia, dzięki czemu odległy obiekt zajmuje większą część kadru. Teleobiektyw 150-600 mm na APS-C z cropem 1,5x daje kąt widzenia odpowiadający około 225-900 mm na pełnej klatce. To bardzo pomocne przy fotografowaniu ptaków, dzikich zwierząt, sportu i samolotów.