1. Efekt gwiazdy na zdjęciach – jakiego obiektywu SIGMA użyć i jak ustawić przysłonę do zdjęć Słońca lub świateł miasta?
 2. Czym jest efekt gwiazdy i jaki element obiektywu naprawdę go tworzy?
 3. W jaki sposób liczba i kształt listków przysłony decyduje o liczbie i ostrości promieni gwiazdy?
 4. Jaką rolę w uzyskaniu wyraźnego efektu starburst odgrywa odpowiednie ustawienie przysłony?
 5. Jakie obiektywy SIGMA są najlepiej zoptymalizowane do generowania efektu gwiazdy?
 6. Dlaczego obiektywy szerokokątne SIGMA, przymknięte do F/16, dają najbardziej wyrazisty efekt starburst?
 7. W jaki sposób powłoki antyrefleksyjne pomagają minimalizować niepożądaną flarę?
 8. Jakie są optymalne ustawienia techniczne, aby maksymalnie wyeksponować efekt gwiazdy?
 9. Jak znaleźć kompromis między ostrym efektem gwiazdy a utratą ostrości na skutek dyfrakcji?
 10. Jak wykorzystać długi czas naświetlania do wzmocnienia jasności promieni gwiazdy w nocy?
 11. Kiedy starburst wygląda najlepiej: przy Słońcu, lampach czy światłach miasta?
 12. Jak kadrować, żeby promienie światła były bardziej wyraziste?
 13. FAQ

Efekt gwiazdy na zdjęciach to jeden z tych motywów, które wyglądają bardzo efektownie, a jednocześnie wcale nie wymagają skomplikowanej fotografii. Nie trzeba mieć egzotycznego sprzętu ani rozbudowanej postprodukcji, żeby uzyskać wyraźne promienie światła wokół Słońca, latarni, reflektorów samochodów czy punktowych źródeł światła w mieście. Trzeba natomiast wiedzieć, od czego ten efekt naprawdę zależy.

W praktyce starburst nie jest kwestią przypadku. Powstaje wtedy, gdy kilka elementów zaczyna pracować razem: konstrukcja przysłony w obiektywie, odpowiednio dobrana wartość f, charakter źródła światła, kąt kadrowania i kontrola flary. To dlatego dwa zdjęcia wykonane w podobnym miejscu mogą wyglądać zupełnie inaczej. Jedno będzie miało miękką poświatę bez wyraźnych promieni, a drugie pokaże ostre, geometryczne linie rozchodzące się od światła.

Właśnie tu bardzo dobrze widać, że obiektyw nie jest tylko „narzędziem do ostrzenia”. Jego budowa wpływa na charakter obrazu w sposób, który da się zauważyć od razu. Efekt gwiazdy na zdjęciach jest bezpośrednio związany z działaniem przysłony i dyfrakcją światła na jej krawędziach. SIGMA opisuje ten efekt wprost jako rezultat dyfrakcji, czyli uginania fal świetlnych wokół listków przysłony, szczególnie wtedy, gdy źródło światła jest znacznie jaśniejsze niż otoczenie.

Jeżeli do tego dołożymy obiektyw szerokokątny, zamknięcie przysłony i dobrze kontrolowaną flarę, starburst zaczyna wyglądać naprawdę spektakularnie. Dlatego w fotografii krajobrazowej i miejskiej tak dobrze sprawdzają się szerokokątne konstrukcje SIGMA, zwłaszcza modele z linii Art i Contemporary zaprojektowane z myślą o wysokim kontraście, dobrej pracy pod światło i odporności na ghosting. SIGMA w opisach swoich szerokokątnych obiektywów regularnie podkreśla działanie Super Multi-Layer Coating oraz optyczne ograniczanie flary i blików w scenach pod światło.

Ten wpis porządkuje cały temat od początku. Chodzi nie tylko o to, jak uzyskać starburst, ale też jak zrobić go świadomie. Kiedy przymknąć przysłonę do F/11 albo F/16, kiedy uważać na dyfrakcję, jaki obiektyw szerokokątny starburst sprawdzi się najlepiej i jak fotografować Słońce lub światła miasta tak, żeby promienie światła były wyraźne, ale nie zamieniły kadru w chaotyczną flarę.

Fot. Adam Wawrzyniak

Efekt gwiazdy, nazywany też starburst, to charakterystyczne promienie światła rozchodzące się od jasnego, punktowego źródła w kadrze. Najczęściej widzimy go przy fotografowaniu Słońca, latarni ulicznych, świateł samochodów, neonów, reflektorów albo dekoracyjnych punktów świetlnych po zmroku.

Wiele osób intuicyjnie zakłada, że taki efekt tworzy po prostu „mocne światło”. To tylko część prawdy. Jasne źródło jest potrzebne, ale sam kształt gwiazdy powstaje przede wszystkim dzięki przysłonie obiektywu. To właśnie krawędzie listków przysłony odpowiadają za dyfrakcję, która zamienia mocny punkt światła w zestaw promieni. SIGMA opisuje to bardzo jasno: starburst jest skutkiem dyfrakcji fal świetlnych na listkach przysłony, a nie przypadkowym artefaktem.

To ważne rozróżnienie, bo od razu tłumaczy, dlaczego nie każdy obiektyw daje taki sam efekt. Różnice w liczbie listków przysłony, ich kształcie, konstrukcji optycznej i odporności na flarę sprawiają, że jeden obiektyw da delikatne, krótkie promienie, a drugi wyraźną, niemal graficzną gwiazdę.

Właśnie dlatego temat „efekt gwiazdy na zdjęciach” tak mocno łączy się z wyborem szkła. Jeżeli ktoś chce fotografować zachody słońca między gałęziami drzew, nowoczesną architekturę pod światło albo nocne miasto z ostrymi promieniami latarni, powinien myśleć nie tylko o ogniskowej, ale też o charakterze przysłony i zachowaniu obiektywu w kontrastowych warunkach.

Fot. SIGMA GLOBAL

To jeden z najważniejszych technicznych elementów całego zjawiska. Liczba listków przysłony wpływa na liczbę promieni starbursta, a ich kształt wpływa na to, czy efekt będzie bardziej miękki i elegancki, czy bardziej wyrazisty i geometryczny.

Zasada jest prosta. Jeżeli obiektyw ma parzystą liczbę listków przysłony, liczba promieni zwykle odpowiada liczbie listków. Jeżeli ma nieparzystą liczbę listków, promieni jest zazwyczaj dwa razy więcej. W praktyce oznacza to, że przysłona 9-listkowa może generować 18 promieni, a 11-listkowa nawet 22. To właśnie dlatego niektóre szkła dają szczególnie bogaty i „rysunkowy” starburst.

Nie mniej ważny jest sam kształt listków. Zaokrąglone listki przysłony są świetne dla estetycznego bokehu, ale przy mocnym domknięciu przysłony nadal mogą tworzyć bardzo atrakcyjny starburst. Ostateczny charakter efektu zależy więc nie tylko od liczby listków, ale też od całej konstrukcji obiektywu i jego pracy pod światło.

W aktualnych szerokokątnych SIGMACH widać to bardzo dobrze. SIGMA 14-24mm F2.8 DG DN | Art ma 11-listkową, zaokrągloną przysłonę, a producent podkreśla jednocześnie odporność na silne źródła światła i redukcję flare oraz ghostingu dzięki Super Multi-Layer Coating. Z kolei SIGMA 16-28mm F2.8 DG DN | Contemporary ma 9 zaokrąglonych listków przysłony i również została zaprojektowana tak, by dobrze radzić sobie w trudnych warunkach pod światło.

W praktyce oznacza to jedno: liczba listków przysłony nie jest detalem ze specyfikacji dla osób, które lubią tabelki. To realny element wpływający na wygląd zdjęcia. Jeśli zależy Ci na estetycznych promieniach światła, warto zwracać na to uwagę równie mocno jak na ostrość czy jasność obiektywu.

Fot. Michał Firszt

W starburście przysłona jest absolutnie kluczowa. To właśnie jej zamknięcie sprawia, że promienie światła stają się widoczne i wyraźne. Przy szeroko otwartym obiektywie zwykle zobaczysz raczej świecącą poświatę, miękki blik albo subtelną flarę. Dopiero po przymknięciu przysłony zaczyna pojawiać się charakterystyczna gwiazda.

SIGMA podaje to bardzo wprost: jeśli chcesz uzyskać efekt gwiazdy od Słońca, Księżyca albo punktowego źródła światła, używaj małych otworów przysłony, takich jak F/8, F/11 czy F/16. W praktyce oznacza to, że starburst nie jest efektem „jasnego szkła” jako takiego, tylko efektem zamknięcia przysłony w odpowiednim momencie.

Najczęściej najlepsze rezultaty daje zakres od F/11 do F/16. Przy F/8 promienie bywają już widoczne, ale często jeszcze stosunkowo miękkie. Przy F/11 starburst zwykle zaczyna wyglądać bardziej zdecydowanie. Przy F/16 bywa najbardziej wyraźny, zwłaszcza w szerokim kącie i przy dobrze widocznym punkcie światła. Właśnie dlatego pytanie o „najlepszą przysłonę do efektu gwiazdy” bardzo często prowadzi właśnie do F/16.

Nie oznacza to jednak, że zawsze trzeba iść maksymalnie wysoko. Im mocniej zamykasz przysłonę, tym większa staje się rola dyfrakcji, a więc spadku mikrokontrastu i ostrości całego obrazu. SIGMA zwraca uwagę, że wraz z domykaniem przysłony dyfrakcja staje się coraz silniejsza i może obniżać ostrość zdjęcia.

Tu właśnie zaczyna się prawdziwa praktyka. Starburst ma być atrakcyjnym elementem kadru, a nie celem samym w sobie. Czasem lepiej wybrać F/11 i zachować lepszą ogólną ostrość obrazu niż forsować F/16 lub F/22 tylko po to, by promienie były odrobinę dłuższe.

Fot. Michał Firszt

Jeśli patrzeć praktycznie, najlepiej sprawdzają się szerokokątne SIGMY, które łączą kilka cech naraz: dobrą pracę pod światło, kontrolę flary, wysoką ostrość w krajobrazie i przysłonę, która po domknięciu daje estetyczne promienie.

Na pierwszym miejscu bardzo naturalnie pojawia się SIGMA 14-24mm F2.8 DG DN | Art. To jeden z najciekawszych wyborów, jeśli celem są krajobrazy ze słońcem, architektura pod światło i fotografia świateł miasta. Producent podkreśla, że od etapu projektowania mierzono flare i ghosting, by uzyskać konstrukcję odporną na silne źródła światła, a Super Multi-Layer Coating pomaga utrzymać wysoki kontrast w backlicie. Dodatkowo mamy tu 11-listkową, zaokrągloną przysłonę oraz ultra-szeroki zakres ogniskowych, który bardzo dobrze współpracuje z motywem starburst.

Drugim bardzo sensownym wyborem jest SIGMA 16-28mm F2.8 DG DN | Contemporary. To lżejsza i bardziej kompaktowa propozycja, ale nadal bardzo mocna w fotografii krajobrazowej i miejskiej. SIGMA wprost zaznacza, że Super Multi-Layer Coating w tym modelu pomaga zachować kontrast nawet w trudnych warunkach pod światło, a konstrukcja została dopracowana również pod kątem dobrej ostrości od brzegu do brzegu.

Warto też zwrócić uwagę na stałki szerokokątne. SIGMA 24mm F1.4 DG DN | Art, choć kojarzona głównie z pracą na otwartej przysłonie, ma zaawansowaną optykę, Super Multi-Layer Coating i Nano Porous Coating, które ograniczają flarę i ghosting nawet w scenach pod światło. To sprawia, że po przymknięciu może być bardzo dobrym narzędziem do starburstów w mieście i w krajobrazie.

W starszych konstrukcjach nadal mocno broni się SIGMA 24mm F1.4 DG HSM | Art. Producent podkreśla w tym modelu odporność na silne źródła światła dzięki Super Multi-Layer Coating oraz optyczne ograniczenie flare i ghostingu.

Jeśli więc spojrzeć na to praktycznie, najlepsze obiektywy SIGMA do efektu gwiazdy to zwykle szerokokątne modele Art i Contemporary, które dobrze znoszą fotografowanie pod słońce lub nocne światła miasta i nie rozpadają obrazu nadmiarem blików.

Szeroki kąt sam w sobie nie tworzy efektu gwiazdy, ale bardzo pomaga go pokazać. Po pierwsze dlatego, że ułatwia budowanie kadru z dużą ilością otoczenia. Starburst najlepiej wygląda wtedy, gdy nie jest jedynym elementem zdjęcia, ale częścią większej sceny: między gałęziami drzew, przy krawędzi budynku, nad linią horyzontu, w architekturze miasta albo nad ulicą pełną świateł.

Po drugie, szerokokątne szkła są często wybierane do fotografii krajobrazowej i miejskiej, czyli dokładnie tam, gdzie efekt gwiazdy wykorzystuje się najchętniej. Gdy przymkniesz taki obiektyw do F/16, listki przysłony zaczynają mocniej kształtować światło, a promienie stają się bardziej ostre i wyraźne. SIGMA wskazuje małe apertury, takie jak F/8, F/11 i F/16, jako klasyczny sposób uzyskiwania starbursta.

W przypadku szerokokątnych SIGM ważne jest jeszcze coś innego: dobra kontrola flary. Samo zamknięcie przysłony nie wystarczy, jeśli obiektyw zaczyna zalewać kadr chaotycznymi blikami i traci kontrast. Właśnie dlatego modele takie jak 14-24mm F2.8 DG DN | Art czy 16-28mm F2.8 DG DN | Contemporary są tak logicznym wyborem. Producent akcentuje w nich nie tylko jakość obrazu, ale też odporność na ghosting i flare w warunkach pod światło.

F/16 jest więc bardzo często „słodkim punktem” dla efektu gwiazdy na zdjęciach. To wartość, przy której promienie światła robią się już naprawdę wyraźne, a utrata ostrości wskutek dyfrakcji zwykle pozostaje jeszcze do zaakceptowania w normalnym odbiorze zdjęcia. Nie zawsze będzie to idealna liczba dla każdego aparatu i każdej matrycy, ale jako punkt wyjścia działa znakomicie.

Fot. Darren White

Starburst ma wyglądać efektownie, ale kontrolowanie światła w obiektywie to cienka granica między „efektem” a bałaganem. Gdy w kadrze pojawia się Słońce albo mocna latarnia, bardzo łatwo o flarę, ghosting, spadek kontrastu i mleczne plamy, które zjadają szczegóły.

Właśnie tu wchodzą powłoki antyrefleksyjne. Ich zadaniem jest ograniczenie odbić światła wewnątrz obiektywu, a więc zmniejszenie ryzyka powstawania niechcianych blików i zachowanie kontrastu. W aktualnych obiektywach SIGMA bardzo często pojawia się Super Multi-Layer Coating, a w niektórych modelach także dodatkowe rozwiązania, jak Nano Porous Coating.

SIGMA 14-24mm F2.8 DG DN | Art według producenta korzysta z Super Multi-Layer Coating, która redukuje flare i ghosting, by pomagać w uzyskaniu ostrych i kontrastowych obrazów nawet w backlicie. Producent wyraźnie zaznacza też, że już na etapie projektowym analizowano zachowanie obiektywu wobec silnych źródeł światła.

Podobnie SIGMA 16-28mm F2.8 DG DN | Contemporary ma Super Multi-Layer Coating, która ma zapewniać wysokokontrastowe rezultaty nawet w bardzo trudnych warunkach pod światło.

Z kolei SIGMA 24mm F1.4 DG DN | Art wykorzystuje zarówno Super Multi-Layer Coating, jak i Nano Porous Coating, co według producenta pomaga ograniczyć ghosting i flare oraz utrzymać mocny, czysty obraz w scenach backlit.

W praktyce oznacza to, że dobra powłoka nie zabija starbursta. Ona pomaga go uporządkować. Zamiast mlecznej poświaty dostajesz bardziej czytelne promienie światła, mocniejsze ostre krawędzie i mniejszą liczbę przypadkowych artefaktów w kadrze.

Fot. Liam Doran

Jeśli celem jest mocny starburst, warto myśleć o ustawieniach w bardzo praktycznej kolejności.

Najpierw przysłona. To punkt wyjścia i najważniejsza decyzja. W większości sytuacji sprawdza się F/11 lub F/16. Przy F/8 efekt często już się pojawia, ale bywa delikatniejszy. Przy F/16 promienie światła są zwykle najbardziej zdecydowane i wyraźne.

Potem czas naświetlania. W dzień będzie zależał od ilości światła, ale przy fotografowaniu Słońca i krajobrazu często skończy się na krótszych wartościach, chyba że używasz filtra ND lub fotografujesz o bardzo niskim świetle. W nocy czas możesz wydłużać znacznie mocniej, ponieważ światła miasta się nie przemieszczają w taki sposób jak gwiazdy na niebie. Długi czas nie „tworzy” starbursta, ale może sprawić, że promienie i sama aura wokół źródła światła będą lepiej widoczne.

ISO warto utrzymywać możliwie nisko, zwłaszcza w nocnych scenach miejskich. Starburst sam w sobie nie wymaga wysokiego ISO. Gdy masz statyw, bardziej naturalną drogą jest wydłużenie czasu niż podbijanie czułości. To pozwala zachować czystszy obraz i lepszy kontrast.

Bardzo ważny jest także statyw. Przy małej przysłonie i niskim ISO czas ekspozycji łatwo się wydłuża, więc praca z ręki szybko przestaje być wygodna. Do tego dochodzi samowyzwalacz lub wężyk spustowy, żeby uniknąć mikroporuszenia.

Dla przykładu, praktyczne ustawienia startowe mogą wyglądać tak:

W dzień, przy Słońcu częściowo zasłoniętym: F/11–F/16, ISO 100, czas dobrany do światła i histogramu.

O zachodzie słońca: F/11–F/16, ISO 100–200, czas od krótkiego do umiarkowanego, zależnie od jasności nieba.

W mieście po zmroku: F/11–F/16, ISO 100–400, czas od kilku do kilkunastu sekund na statywie.

To nie są sztywne recepty, ale bardzo dobry punkt wyjścia, jeśli chcesz maksymalnie wyeksponować promienie światła bez utraty kontroli nad resztą obrazu.

Fot. Liam Doran

To moment, w którym technika zaczyna naprawdę mieć znaczenie. Chcesz uzyskać wyraźny starburst, więc zamykasz przysłonę. Im mocniej ją zamykasz, tym silniej działa dyfrakcja. A dyfrakcja obniża ostrość całego zdjęcia.

SIGMA zwraca uwagę, że kiedy przysłona jest coraz mocniej domykana, promienie dyfrakcyjne stają się coraz wyraźniejsze, ale jednocześnie obraz mięknie. Dlatego klasyczne F/16 jest tak popularne: daje bardzo dobry efekt gwiazdy, a jednocześnie dla wielu zastosowań nie zabija jeszcze obrazu całkowicie.

Jeżeli zależy Ci na maksymalnym mikrokontraście i bardzo ostrym pejzażu, często warto zrobić porównanie F/11 versus F/16. Na jednym zdjęciu możesz dostać minimalnie krótsze promienie, ale lepszą szczegółowość całej sceny. W innym przypadku F/16 okaże się warte lekkiego zmiękczenia, bo sam starburst będzie znacznie atrakcyjniejszy.

Jeszcze ostrożniej warto podchodzić do F/22. Owszem, promienie mogą być bardzo wyraziste, ale w wielu nowoczesnych aparatach i obiektywach zysk z dodatkowego domknięcia będzie już mniejszy niż strata ostrości. Z tego powodu w praktyce F/11 i F/16 są znacznie bardziej uniwersalne.

Najlepszy kompromis zależy od sceny. Jeśli zdjęcie ma opierać się głównie na świetle i jego geometrii, F/16 bywa idealne. Jeśli starburst jest dodatkiem do szczegółowego krajobrazu albo architektury, F/11 może dać bardziej zbalansowany rezultat.

Fot. Daisuke Fujimura

Długi czas nie zmienia samej geometrii starbursta, bo ta zależy od przysłony i konstrukcji obiektywu. Może jednak bardzo pomóc w tym, jak efekt jest odbierany na finalnym zdjęciu.

W nocy promienie światła wokół latarni, lamp ulicznych czy dekoracyjnych punktów świetlnych zyskują na wyrazistości, gdy ekspozycja pozwala dobrze zarejestrować ich intensywność. Jeżeli ustawisz F/11 lub F/16, obniżysz ISO i wydłużysz czas do kilku lub kilkunastu sekund, światła miasta zaczną wyglądać bardziej pełnie i plastycznie. SIGMA przypomina, że długie ekspozycje pozwalają rejestrować obraz przez dłuższy okres, co daje kreatywne efekty w wielu nocnych scenach.

W praktyce fotografia świateł miasta bardzo dobrze reaguje na taki workflow. Ustawiasz niskie ISO, zamykasz przysłonę, blokujesz aparat na statywie i pozwalasz ekspozycji spokojnie „dojrzeć”. Starburst staje się wtedy częścią całego nocnego nastroju, a nie tylko technicznym detalem.

Warto przy tym pilnować świateł przepalonych do czystej bieli bez struktury. Jeżeli latarnie są kompletnie wypalone, promienie mogą wyglądać mniej elegancko. Lepiej delikatnie chronić światła i odzyskać nieco cieni w RAW-ie niż od początku prześwietlać najjaśniejsze punkty.

Fot. Michał Kałużny

Każde z tych źródeł daje trochę inny charakter obrazu.

Słońce daje najbardziej klasyczny i najbardziej „widowiskowy” starburst. Promienie światła są wtedy częścią krajobrazu, a cały kadr może zyskać bardzo mocny, niemal symboliczny punkt centralny. Szczególnie dobrze działa to o wschodzie i zachodzie słońca, kiedy światło jest cieplejsze i mniej brutalne niż w południe.

Lampy uliczne i miejskie światła są z kolei idealne do fotografii nocnej. Dają bardziej graficzny, uporządkowany efekt i świetnie współpracują z architekturą, mostami, ulicami oraz mokrą nawierzchnią odbijającą światło. Tu bardzo liczy się czystość optyki i minimalna flara, bo w mieście łatwo przesadzić z liczbą źródeł światła w jednym kadrze.

Światła samochodów, reflektory czy dekoracje świąteczne działają bardziej selektywnie. Starburst może być wtedy dodatkiem, nie głównym motywem. Bardzo dobrze wygląda w połączeniu z długim czasem, kiedy na zdjęciu pojawia się jednocześnie geometryczny efekt gwiazdy i smugi ruchu.

Nie ma jednego „najlepszego” źródła. Najbardziej uniwersalne i najczęściej fotografowane są jednak Słońce oraz miejskie lampy, bo dają czytelny, mocny i powtarzalny rezultat.

Fot. Michał Kałużny

Sam sprzęt i przysłona to jeszcze nie wszystko. Sposób ustawienia źródła światła w kadrze ma ogromny wpływ na odbiór efektu.

Przy Słońcu bardzo często najlepiej działa częściowe zasłonięcie. Wystarczy krawędź budynku, pień drzewa, skała, góra albo nawet fragment liści. Kiedy słońce tylko „wychyla się” zza przeszkody, promienie światła stają się bardziej uporządkowane i wyraźne. Właśnie taki sposób fotografowania jest często wskazywany jako jedna z najskuteczniejszych metod na mocny starburst przy słońcu. Adobe Community opisuje ten efekt wprost: mała przysłona i częściowe schowanie słońca za krawędzią obiektu to klasyczna droga do uzyskania gwiazdy.

W mieście najlepiej działa selekcja. Zamiast wrzucać do kadru dziesięć równie mocnych lamp, lepiej znaleźć jedno lub dwa źródła, które naprawdę mają zagrać główną rolę. Gdy świateł jest za dużo, promienie zaczynają się mieszać i kadr traci czytelność.

Bardzo dobrze sprawdzają się też ostre krawędzie w otoczeniu. Architektura, barierki, sylwetki drzew czy linie mostów dobrze kontrastują z promieniami światła i wzmacniają ich geometryczny charakter. Starburst lubi porządek i wyraźną kompozycję.

Najczęściej najlepiej sprawdza się zakres F/11–F/16. To właśnie tam promienie światła stają się wyraźne, długie i dobrze odcięte od tła. SIGMA wprost wskazuje małe otwory, takie jak F/8, F/11 i F/16, jako klasyczne ustawienia dla starbursta.

W praktyce F/11 bywa świetnym kompromisem, a F/16 bardzo często daje najbardziej efektowny rezultat. F/22 można traktować raczej jako sytuację specjalną, bo rośnie wtedy ryzyko wyraźnej dyfrakcji.

Teoretycznie starburst można uzyskać bardzo wieloma obiektywami, ponieważ sam efekt wynika z dyfrakcji na listkach przysłony. SIGMA zaznacza, że właściwie każde odpowiednio jasne źródło może posłużyć do uzyskania takiego efektu, a sam mechanizm wynika z pracy przysłony.

W praktyce jednak nie każdy obiektyw zrobi to równie dobrze. Różnice wynikają z liczby listków przysłony, ich kształtu, konstrukcji optycznej oraz kontroli flary. Dlatego jedne szkła dają estetyczne promienie światła i minimalną flarę, a inne bardziej miękką poświatę lub bałagan w kadrze.

Nie musi, ale bardzo często pomaga. Gdy słońce jest częściowo schowane za krawędzią obiektu, promienie bywają wyraźniejsze i bardziej eleganckie. To jeden z najczęściej stosowanych trików krajobrazowych i bardzo skuteczny sposób na efekt gwiazdy na zdjęciach.

Przy całkowicie odsłoniętym słońcu też można uzyskać starburst, ale rośnie ryzyko flary, spadku kontrastu i prześwietlenia części kadru. Dlatego częściowe zasłonięcie jest po prostu wygodniejsze i bardziej przewidywalne.

Można, ale to nie będzie to samo. W programach graficznych da się dorysować promienie światła albo wzmocnić istniejący efekt, lecz naturalny starburst powstający w obiektywie ma bardziej wiarygodny charakter. Wynika z realnej interakcji światła z przysłoną, dlatego wygląda spójnie z resztą obrazu.

Postprodukcja może pomóc lekko podkreślić już zarejestrowany efekt, poprawić kontrast albo opanować flarę. Jako główne źródło starbursta jest jednak zwykle mniej przekonująca niż dobrze wykonane zdjęcie z aparatu.

Jeśli celem jest naprawdę atrakcyjny efekt gwiazdy na zdjęciach, warto myśleć o nim jako o połączeniu czterech elementów: konstrukcji przysłony, zamknięcia przysłony, dobrej kontroli flary i odpowiedniego kadru.

Najbardziej uniwersalny przepis wygląda tak: szerokokątny obiektyw SIGMA, przysłona F/11 albo F/16, niskie ISO, statyw i jasne, punktowe źródło światła. W dzień będzie to zwykle słońce, najlepiej częściowo schowane za krawędzią obiektu. W nocy lampy uliczne, światła miasta albo reflektory, które można spokojnie naświetlić dłuższym czasem.

Jeśli miałbym wskazać najbardziej logiczne wybory z oferty SIGMA, bardzo mocno wypadają tu 14-24mm F2.8 DG DN | Art oraz 16-28mm F2.8 DG DN | Contemporary. Oba modele są szerokokątne, dobrze wpisują się w fotografię krajobrazową i miejską, a producent wyraźnie podkreśla w nich ograniczanie flare i ghostingu przez Super Multi-Layer Coating. W przypadku 14-24mm dochodzi do tego 11-listkowa przysłona i wyraźne projektowanie pod pracę w trudnym świetle.

Jeśli chcesz bardziej kreatywnej stałki, bardzo sensownym kierunkiem jest 24mm F1.4 DG DN | Art, która dzięki dopracowanej optyce oraz powłokom Super Multi-Layer Coating i Nano Porous Coating dobrze znosi sceny pod światło, a po przymknięciu może dawać bardzo atrakcyjny starburst w mieście i w krajobrazie.

Najważniejsze jest jednak to, że starburst nie bierze się z przypadku. Powstaje wtedy, gdy świadomie używasz przysłony, rozumiesz rolę listków przysłony, pilnujesz dyfrakcji i wybierasz obiektyw, który nie gubi kontrastu przy silnym świetle. Wtedy promienie światła przestają być „szczęśliwym trafem”, a stają się narzędziem budowania kadru.